Historia kapsuł do leżenia na wodzie

Początki kapsuł do unoszenia się na wodzie datuje się na rok 1954, kiedy to Dr John C. Lilly, lekarz neuropsychiatrii odbywał szkolenie w zakresie psychoanalizy i podjął się badań dotyczących genezy świadomości i jej związku z mózgiem. Przeprowadził wiele eksperymentów z różnymi rodzajami kapsuł do unoszenia się na wodzie, które stopniowo ewoluowały w kierunku wysoce zaawansowanych technologicznie i wygodnych obiektów do leżenia na wodzie, znanych nam dzisiaj.

Głównym przedmiotem zainteresowania Dr Lilly było stworzenie urządzenia, które pozbawiłoby lub ograniczyło liczbę zewnętrznych bodźców tak, aby mózg i osoba badana mogły być zbadane w warunkach izolacji. Początkowo, urządzenia te nazywane były komorami deprywacyjnymi, lecz w ostatnich latach, dzięki badaniom wykazującym rosnące zrozumienie korzyści płynących z terapii unoszenia się na wodzie, terminologia uległa zmianie na Terapię Ograniczonej Stymulacji Zewnętrznej (Restricted Environmental Stimuli Therapy -R.E.S.T.).

Filozofia kabin do unoszenia się na wodzie

Obecnie, filozofia stojąca za terapią unoszenia się na wodzie, czyli terapią R.E.S.T., to umożliwienie osobom odzyskania różnych aspektów zdrowia, zarówno fizycznego, emocjonalnego, jak i psychologicznego. W dzisiejszych czasach istnieje wiele szkół myśli medycznej i psychoterapeutycznej zorientowanych na nauczanie ludzi, jak zapanować nad własnym ciałem i umysłem w celu osiągnięcia głębokiego stanu odprężenia. Jest to sprawa nadrzędna w żyjącym pod wielką presją. społeczeństwie Świata Zachodniego, Ta nowa koncepcja mająca na względzie potrzebę głębokiego odprężenia została potwierdzona niedawnymi badaniami, w których wykazano, że 80% do 90% osób udaje się do lekarza pierwszego kontaktu w wyniku zaburzeń psychosomatycznych lub powiązanych ze stresem.

Zaletą terapii unoszenia się na wodzie z wykorzystaniem kabin jest fakt, że umożliwia ona większości osób na doświadczenie niesamowicie głębokich stanów odprężenia już w początkowych stadiach terapii. Przewagą tego rodzaju leczenia jest to, że pacjenci nie muszą przechodzić szkolenia w zakresie specjalnych technik umożliwiających wyzwolenie stanu odprężenia. Inne bardzo korzystne metody terapeutyczne, jak biologiczne sprzężenie zwrotne, autohipnoza, trening autogenny, progresywne odprężenie mięśniowe lub medytacja z zasady wymagają poświęcenia czasu na naukę zastosowania konkretnej techniki, a także czasu i praktyki, celem osiągnięcia głębokich stanów odprężenia, szczególnie, jeżeli pacjent doskonali się samodzielnie, stosując unoszenie się na wodzie.